Gesproken woorden ceremonies 2018

Tekst uitgesproken bij de Openingsceremonie Eigentijds Festival 2018


Sta op en ga is de korte en krachtige titel van een boek van Hans Korteweg dat gaat over het verhaal van Jonas in de walvis. Een verhaal vol humor, inzichten en raadgevingen aan ons mensen dat nog steeds actueel is en een antwoord geeft op de vraag hoe om te gaan met onze dilemma's . We kijken weg en vluchten , maar worden elke keer weer terug geworpen – ja soms uit de buik van een walvis – op ons zelf. En dan is die zelf niet een individualistisch afgescheiden angstig wezen die ons deed vluchten, maar een liefdevol scheppend, sociaal wezen, dat zorg draagt voor zichzelf en de ander, en niet te vergeten - deze dimensie is belangrijker dan ooit te voren, de mens, die zorg draagt voor zijn leefomgeving. Dat is het ultieme appèl dat op ons wordt gedaan, vanuit het binnenste van ons wezen dat het leven wil omarmen en vertrouwen.


Die weg van opstaan en gaan noemen we een transformatieweg. We vergeten wel eens dat dit een lange, eenzame, vaak pijnlijke weg naar het licht is, vol obstakels die eindeloos kan duren. Niet voor niets wordt er wel gezegd dat de lotusbloem alleen kan bloeien in het moeras. Zie hem dan ook staan die lotusbloem daar midden in de steencirkel gemaakt door Arthur. Maar hij wordt ook wel een lichtvanger of lichtgever genoemd. Zie je zelf staan daar midden in die cirkel, als die lotusbloem, op elk moment van de dag, als je het even niet meer weet. Anders gezegd: als een prachtig liefdevol wezen dat er mag zijn. En juist omdat je er mag zijn - de grote paradox - ligt je weg naar het licht vol grote en kleine obstakels, hier gesymboliseerd als stenen.


Onze transformatieweg kunnen we niet alleen gaan. We hebben daarbij de ander nodig omdat we sociale wezens zijn. Rituelen helpen ons om die gezamenlijkheid, ons één te weten met het geheel, tot uitdrukking te brengen. We leven in een enorm veranderende tijd en uit alles blijkt dat de oude rituelen, de oude mythen nauwelijks meer geldig zijn. De filosoof Josef Campbell, de grote mythen deskundige, zei 40 jaar geleden al dat we wat dat betreft in een niemandsland zijn terecht gekomen en dat het lang kan duren voordat we voorzichtig nieuwe rituelen en mythen kunnen creëren waarvan kenmerkend is ( in tegenstelling tot de oude) dat ze niets en niemand op deze planeet uitsluiten. Voor die opgave staan we. Al heel lang, maar we zijn helaas horende doof en ziende blind, of zoals iemand zei, we missen een gen om vooruit te kijken. In een van de teksten die een mystica die bij ons te gast was over dit thema schreef staat:


"Wat er gebeurt is dat de Grote Moeder' bezig is een bladzijde om te slaan in het hart van de mensen en weet dat dit niet kan gebeuren zonder pijn, want jullie mensheid is versteend in zijn gewoontes, met alle gevolgen voor uw leefgebied, waar velen niet vanaf willen. Maar tegelijkertijd is er als onderstroom een diep verlangen om te veranderen, onder andere bij degenen die uw centrum, uw eiland van de toekomst' bezoeken."


Anders gezegd, veranderen van een levensoriëntatie waar het hebben centraal staat naar een zijns-oriëntatie. Waar de opdracht luidt om flexibel te zijn en onthecht. Heel concreet betekent dit: stop met ongebreideld consumeren om je eigen slachtofferschap en zogenaamde nietigheid te maskeren en sta op en wordt een schepper van een werkelijkheid die je wenst voor jou en iedereen op deze aarde.


Ecolonie is bedoeld om zo'n Eiland van de toekomst te zijn. Dat is nooit af. Het gaat om de intenties die al bijna dertig jaar op alle mogelijke manier vorm krijgen en weer afsterven. Het Eigentijds Festival maakt onderdeel uit van dit proces. Zoals ook de steencirkel, deze Vortex, waar we om heen staan dat is. Samen met de piramide en Strawhenge vormen ze een bijzondere driehoek op dit terrein. Maar ook onze drie terreinen vormen zo'n driehoek. En toen we in 2009 Waddenlicht organiseerden op Schiermonnikoog openbaarde zich ook een grote driehoek van leylijnen.


En mocht je denken dat het in dit rijtje om zogenaamd verheven plaatsen gaat dan heb je het mis. Zij zijn alleen maar de uiterlijke symbolen die we nodig hebben om het onzichtbare, het mystieke , het niet alledaagse zichtbaar te maken, te eren. Ook onze keuken, de tuinen, de bakkerij behoren tot dit rijtje. Zo boven zo beneden. Niets is daarbij uitgesloten als de mens, jij dus, met heel zijn wezen vol passie en zaligheid vorm geeft aan zijn menselijkheid. Op zo'n moment van extase ( ja mooier is er niet) ben jij ook zelf dat eiland van de toekomst.

 

De verbeelding aan de macht
Tekst bij sluitingsceremonie Eigentijds Festival 2018

Transformeren is veranderen. Dat geldt ook voor Strawhenge, de cirkel van stro. Maar het is geen Strawhenge meer...... in dit hier en nu van het eindritueel.
Het heeft zich getransformeerd in het symbool van de Grote Moeder, ook wel de OERGROND van ons bestaan genoemd, de Ultieme Leegte, de Kosmische Baarmoeder, het Oneindige, dat wat geeft en neemt. Dat eeuwen geleden culturen die het mannelijke centraal wilden stellen de Heer in al zijn gedaantes en vormen hebben geïntroduceerd in de diverse religies doet niets af aan het feit die Oergrond, de Grote Moeder nooit is verdwenen en dat we haar stap voor stap aan het herontdekken zijn.
Dat is dringend nodig willen we de afbraak van onze leefomgeving een halt toereoepen. Het één gaat niet zonder het andere.

De Ultieme Leegte omvat alles.

De Ultieme Leegte geeft geboorte aan het Goddelijke en het universum, terwijl de laatste ononderbroken in 'Haar' terugkeren. Er zijn dus permanent twee kosmische krachten die wij in ons leven ervaren: die van manifestatie en van terugkeer naar de Bron. Er vinden daarbij voordurende omslagpunten plaats. Ben je dus een tijdlang in Vol-ledige Verlichting geweest, dan slaat de beweging vroeger of later om in zijn tegendeel. Je wordt dan tijdelijk 'op jezelf terug geworpen'. Spiritueel gezien geeft de Moeder je daardoor de gelegenheid om je zelfbetrokkenheid cq. je onverwerkte delen onder ogen te zien. Door ze alsnog te integreren, bespoedig je de overstap naar de volgende en laatste fase:

Die van totale overgave aan de Grote Moeder.

In het afsluitende ritueel dat wij nu kort en kracht uitvoeren, als een punt, lopen wij rechtsom tegen de klok in. Vier keer zal de roep van de kraanvogel ons doen stoppen en de gelegenheid te geven heel in het kort, symbolisch dat te doen wat ik zojuist heb gezegd: een symbolisch omslagpunt maken.

Waarom speciaal de roep van de kraanvogel?

Ons bewoners van Ecolonie is jaren geleden voorzegd dat de stroom van energie die zich de komende honderd jaar verder manifesteert als een oneindig evolutieproces, wordt gesymboliseerd door opeenvolgende vogels. Tot voor een paar jaar was de adelaar onze metgezel. Echter, de kraanvogel – de aartsvader der vogels – heeft reeds zijn functie overgenomen om uiteindelijk het mogelijk te maken dat de witte duif in onze harten verschijnt. Voor een ieder van ons zal dit moment verschillend zijn.


Praktische uitleg
Bij de eerste roep (als je al stil staat) draai je je lichaam naar het centrum van de Grote Moeder en bij de tweede roep draai je je lichaam naar buiten; een symbolisch omslagpunt.
Bij de derde roep loop je weer door tot het volgende moment waarin je weer de gelegenheid krijgt op dezelfde wij dit symbolische omslagpunt te ervaren. Mag ik je vragen langzaam in beweging te komen tot het eerste omslagpunt.

Henkjan de Blaauw
1 juli 2018