Ik zie meteen dat het geen festivalgangers zijn

Door Jolande van Bokhorst

Ik zie meteen dat het geen festivalgangers zijn. Een man en een vrouw laten hun honden uit en hun wandelroute loopt over het Eigentijds festival. Ik zie hoe de man probeert om een nonchalante houding aan te nemen alsof hij dagelijks op dit soort festivals rondloopt. De vrouw daarentegen gaat dat minder goed af. Met wijd open ogen kijkt ze verschrikt om zich heen. Ik kijk door haar ogen naar het terrein en zie wat zij ziet. Links van haar rent een vrouw gekleed in een witte jurk met een prachtig wit paard over het terrein. Rechts van haar staan een groep mensen half naakt te springen en te zingen voordat zij de zweethut in gaan. Rondom de speelplas rennen mensen naakt het water in nadat ze uit de sauna zijn gekomen. Uit de tent waar mannen in hun kracht gezet worden, klinken grommende en brullende geluiden, uit een andere tent halen mensen diep en luid adem. Een oudere man gekleed in felgeel- en roze kleding en met een hoed vol bloemen, groet hen vriendelijk. Ik geniet van dit tafereeltje en ik realiseer me nog beter hoe magisch dit festival is.